Dit is ons einde, Mariette

“Dit is ons einde Mariette!”- roept mijn broertje, terwijl we watertrappelend naar adem happen. We zijn 11 en 12 en zijn door het ijs gezakt, niemand hoort ons roepen. Ik spartel, met die zware ijzers aan mijn voeten, en krijg met mijn bevroren handen geen grip op het ijs om ons heen. Het is vroeg in de ochtend, we zijn uit het zicht onder een brug, en er is nog niemand anders te bekennen. Zo uitzichtloos als zijn uitspraak klinkt, zo voelt het ook…

Geluk

Uiteindelijk komen er toch 3 reddende engelen, 3 mensen die in een kantoortje aan het werk zijn (op 2e kerstdag!) en ons gegil hebben gehoord. Met bezems worden we eruit getrokken en binnen krijgen we een warme deken over ons heen. Pas later besef ik hoeveel geluk we hebben gehad.

Zoveel angsten

Ik was 12 jaar. Na deze gebeurtenis ging ik ‘op slot’: ik ontwikkelde allerlei angsten waar ik met niemand over praatte. angst voor bruggenDe brug waaronder het gebeurde, durfde ik niet meer over: stel dat hij in zou storten. En de Moerdijkbrug of Zeelandbrug als we met het gezin op pad waren, ik zweette peentjes. Of de Gotthardtunnel in de zomervakanties. De shock dat iets zómaar onverwacht kan instorten had zich diep in mij genesteld. En ik sprak er met niemand over.

Nooit meer

Schaatsen deed ik niet meer. Als er ijs lag vermeed ik de paden langs sloten, want de aanblik van mensen op het ijs deed me pijn. Zelfs als stoere jongens aan het ‘schotje raggen’ waren. Stél dat er iemand doorzakt, wat moet ik dan doen? Hoe kunnen ze dit nou voor hun plezier doen? De mensen om mij heen accepteerden het wel, niemand die mij verplichtte het ijs op te gaan. Maar ja… toen kwamen er kinderen. En dan ging papa met de kindjes het ijs op, terwijl ik aan de kant doodsangsten uitstond.

De eerste eye-opener

Ik wist dat ik hier iets mee moest, anders zouden de kinderen mijn angst overnemen. Een lieve therapeute leerde me relativeren: vroeger is niet nu. Die hulpeloosheid van toen, kan mij nu helpen om de kinderen beter voor te bereiden: ik wist destijds echt niet dat ik beter niet in m’n eentje onder een brug kon schaatsen, maar mijn kinderen weten dat nu wel. Alles wat ik toen niet wist, kan ik nu wel. En het was een eye-opener voor me, dat door het ijs zakken niet meteen het einde hoeft te betekenen: meestal kom je er met een nat pak gewoon weer uit. Als je maar zorgt dat je niet alleen bent.

NLP

Ik ging NLP leren en merkte hoe krachtig die technieken bijvoorbeeld werken om beter met je angsten om te gaan. Dat je je eigen associaties kunt ‘herprogrammeren’. Zo heb ik gewerkt met het beeld dat ik wandel langs een sloot met ijs, waarop mensen schaatsen. In plaats van een doembeeld ‘straks zakken ze erdoor’ heb ik er een beeld van plezier aan gekoppeld: wat zijn ze blij, wat leuk al die blije mensen. Kun je je voorstellen dat ik daardoor in een andere stemming kom?

Net als de Python…

En zo herinner ik me de eerste keer, dat ik na al die jaren zélf weer een voet op het ijs zette. Voetje voor voetje, zó onwerkelijk… En de kick en de emoties die het losmaakte, dat ik mezelf zover had gekregen. Zeg maar zo’n zelfde soort ervaring als toen ik na jaren eindelijk in de Python durfde!

Kleine flits

ijsNu zit ik in mijn kersverse nieuwe praktijkruimte, en om het gebouw heen ligt een brede sloot met een laag ijs. Ik zie nu geen spelende kinderen of blije schaatsende mensen, maar ik kan ze er met de kracht van mijn verbeelding gewoon neerzetten. Dat angstige gevoel, dat vroeger mijn keel dichtkneep en mij geheel in zijn greep had, is nu nog maar een kleine flits. Een gevoel dat ik meteen weer naar de achtergrond kan sturen.

 

 

 

Foto Zeelandbrug: Flickr/Bert Kaufmann

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site werkt met cookies: wil je verder gaan, ga dan eerst akkoord met het gebruik hiervan. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies', zodat je niet eerst allerlei aparte toestemmingen hoeft te geven. Als je doorgaat op deze website zonder je cookie-instellingen aan te passen of als je klikt op "Accepteren" dan ga je akkoord met deze instellingen.

Sluiten