Hier in onze regio noord is het alweer bijna zover: nog een week en de scholen gaan weer beginnen! Misschien kijk je er als ouder naar uit, rust en regelmaat in de tent. Of misschien zie je er tegenop: weer een heel schooljaar trekken-duwen, dagelijkse discussies en de startknop van je kind zoeken. Of zie je je kind nu al misselijk worden bij het idee dat alle stress straks weer begint. Angst voor een nieuwe school of klas.
Hoe het bij jou ook is: nu is een goed moment om te kijken wat het meest helpend is voor jouw aanpak het komend schooljaar.
Het belang van jouw rol
Wat er bij jullie thuis ook speelt, of je kind nu gespannen is of gewoon een hekel heeft aan leren, jouw rol is superbelangrijk. Te vaak hoor ik in mijn praktijk: praat jij maar met hem, naar mij luistert hij niet. Misschien kun jij haar wel van haar stress af helpen. En natuurlijk, dat is mijn werk, maar weet je: de belangrijkste persoon voor je kind ben jij.
Jij bent degene van wie ze álles zien en leren, dag in dag uit, gewoon in alles wat er gebeurt. Hoe mensen omgaan met emoties, of wat je zegt klopt met wat je voelt, hoe je contact maakt met elkaar, grenzen aangeven, je passie achterna, conflicten oplossen. Jij doet het voor, zij doen het na! Jouw stem wordt hun morele kompas, op negatief en positief vlak. En hoe lekker zou het zijn dat dit een helpende stem is later, als ze bij een probleem denken: “Hoe zou papa dit aanpakken?”.
Tijd voor wat anders
Dus in plaats van een lijstje praktische tips van ‘hoe zorg ik dat m’n kind voldoendes gaat halen’ tot ‘hoe help ik mijn gestresste kind’, is het nu ook tijd voor wat anders. Hoe zorg ik dat ik in het dagelijkse contact die dingen doe, die maken dat mijn kind zich gesteund en begrepen voelt? (…waardoor het ook open staat om dingen van mij te leren).
Wat toenadering echt is
Jij als moreel kompas, dat klinkt natuurlijk mooi. Maar dan moet je kind dat ook durven raadplegen. Dat gebeurt vaker in kleine momenten dan tijdens de Grote Gesprekken waar je samen voor gaat zitten.
Stel: je kind komt de kamer in met iets kleins, bijvoorbeeld een opmerking over een klasgenoot, een toets die niet goed ging. Vaak zit er dan al een emotie bij je kind en jouw reactie kan heel beslissend zijn: wuif je het weg, praat je het goed, kom je meteen met tips, dan sluit je kind zich net iets meer af.
Reageer je eerst met interesse, met iets als “hoe voelde dat dan”, dan voelt je kind zich juist meer gezien in plaats van gecorrigeerd. Dit soort kleine momenten bepalen of je kind ook met iets groters durft te komen.
Druk druk druk
Helaas hebben we nu eenmaal niet altijd tijd. Nog los van of we in onze drukte die kleine signalen herkennen wanneer je kind iets lastigs wil delen. Je hoeft niet altijd tijd te hebben, dat is onmogelijk met een gezin en een baan en wat al niet meer. Maar het verschil tussen niet of afwijzend reageren en “Ik ben zo klaar, dan kom ik even bij je luisteren” kan toch net dat verschil maken.
Niet meteen willen fixen
Een van onze grootste valkuilen is dat we dingen snel willen fixen. Dan kunnen we weer door, lekker. Als je dit herkent, ga dan eens oefenen om dat ongemak te verdragen: ga alleen maar luisteren en doorvragen. “Wat vervelend, vertel eens verder?” “Hoe voelde dat voor jou?”. “Hoe denk je zelf over die 5,2?”
Drie vragen om jezelf te stellen
- Wanneer kwam je kind voor het laatst uit zichzelf iets kwetsbaars vertellen, en hoe reageerde jij toen?
2. Merk je wel eens dat je kind een gesprek afkapt of wegloopt, en wat gebeurde er vlak daarvoor in het gesprek?
3. Als je kind zou beschrijven hoe jij reageert op een slecht bericht van hem of haar, wat zou het dan zeggen?
Het nieuwe schooljaar
Of jouw kind nu opgelucht is dat de vakantie voorbij is, of juist nu al misselijk wordt bij het idee van die eerste schooldag: werk eerst vooral aan de connectie met je kind. Nog los van alle dingen die kunnen spelen rondom stress of motivatie, begint het ermee dat je kind echt voelt dat het bij je terecht kan. En – daar kan ik nog een heel blog over maken – dat jouw emoties het aankunnen.
Dus neem je voor deze week: in plaats van met tips en adviezen komen, één keer extra te vragen “En hoe voelde dat dan?“.
Want als je kind zich veilig en gehoord voelt, dan gaan alle gesprekken makkelijker!
