Laatst kreeg ik een appje van onze kinderen: ze zaten samen ergens te lunchen, tussen hun colleges door. Ik smolt helemaal, want de verhoudingen waren ooit wel anders. Een paar jaar geleden stonden diezelfde pubers schreeuwend bij de badkamerdeur. Waarschijnlijk had de een de deur op slot gedaan terwijl de ander wilde tandenpoetsen. Oma was beneden op visite en vroeg me daarna dagelijks: “Gaat het weer met ze?”. Maar ik was in die jaren eigenlijk niet anders gewend...
Ook vroeger bij ons thuis was er heel vaak ruzie met veel kabaal op zolder, waar mijn broers hun kamers hadden. “Ferry, denk aan je hart!” riep mijn moeder een keer toen mijn vader weer de trap op vloog. Liefst wil je als ouders dingen fixen, die herrie stoppen, ze uit elkaar halen. Maar ja, ruzie heeft ook een functie.
Waarom ruzie maken er echt bij hoort
Ruzie is oefenen: met emoties, met grenzen, met woorden geven aan frustratie. Pubers leren in conflicten hoe ver ze kunnen gaan, wat een ander wel en niet accepteert, en hoe je weer verder gaat nadat het is geëscaleerd. Niet alleen tussen broers en zussen, maar ook hoe ze in de buitenwereld met anderen omgaan.
Dat betekent niet dat alles maar mag. Schreeuwen, schelden of elkaar pijn doen vraagt begrenzing. Maar het betekent wel dat conflict op zichzelf geen teken is dat het misgaat. Vaak is het juist een teken dat ze zich aan het ontwikkelen zijn. Wie nooit ruzie maakt, leert ook weinig over zichzelf en de ander.
Wat is jouw rol als ouder?
Veel ouders twijfelen: moet ik me er wel of niet mee bemoeien? Het korte antwoord is: niet meteen.
Een paar handvatten:
Check eerst de veiligheid
Gaat het over woorden en emoties, of dreigt het fysiek te worden? Bij het laatste grijp je in.Weersta de reflex om te scheidsrechteren
Wie begon, wie heeft gelijk, dat gesprek helpt zelden. Je maakt jezelf onderdeel van het conflict en het leert je kinderen weinig.Benoem wat je waarneemt
“Ik hoor veel boosheid.” “Ik zie dat dit heftig is voor jullie.”
Dat haalt vaak al wat spanning weg.Geef ze ruimte om het zelf op te lossen
Zeker bij pubers is dat belangrijk. Jij hoeft het niet voor ze glad te strijken. Je kunt het expliciet benoemen: ik ga even naar beneden en vertrouw erop dat jullie er samen uit komen.Kom er later op terug
Als de rust is teruggekeerd, kun je samen reflecteren: wat gebeurde er, wat had anders gekund, wat helpt een volgende keer? Moeten er andere afspraken gemaakt worden?
Als ruzies bij jullie thuis blijven vastlopen
Misschien herken je dat het bij jullie steeds weer oploopt. Dat jij moe wordt van het ingrijpen, of juist van het loslaten. Dat je twijfelt: doe ik te veel, of juist te weinig? En ondertussen kost het je energie en rust.
In mijn online training Van ruzie naar rust help ik ouders om hier anders naar te kijken en anders mee om te gaan. Niet door snelle trucjes, maar door inzicht te geven in wat er bij jouw kinderen speelt, wat zij nog te leren hebben én wat jouw rol daarin is. Je leert hoe je ruzies zo begeleidt dat kinderen ze uiteindelijk ook zonder jou leren oplossen, en hoe jij zelf rustiger kunt blijven als het hoog oploopt
Want echte rust in huis ontstaat niet doordat er nooit meer ruzie is, maar doordat jij als ouder steviger staat en weet wat helpt op het moment dat het nodig is. En dat kun je prima leren!
