Misschien heb je zelf een heel fijne jeugd gehad en heel fijne ouders. Of was het juist helemaal niet zo fijn. Of het nou positief was of niet, je draagt dingen met je mee uit je systeem die je ook weer doorgeeft aan je kind.
Missschien zie je het explosieve gedrag dat jouw vader ook had. Of merk je dat je net zo aan het pleasen of redderen bent als jouw moeder deed. Of ben je enorm aan het compenseren, omdat je zelf zoveel tekort kwam, en kun je je kind niks weigeren. In dit blog lees je hoe je dit soort patronen herkent en hoe je kunt voorkomen dat je het zelf weer doorgeeft.
Gedrag gaat van generatie op generatie
We geven van alles door vanuit ons familiesysteem, of we het nu willen of niet. En ik benadruk wel altijd dat het niet gaat om de schuldvraag, het gaat meer om het herkennen van wat er speelt.
Jij was zelf ook ooit een kind, in een gezin met zijn eigen regels, zijn eigen onuitgesproken boodschappen. Over presteren, over fouten maken of over of je gezien werd als je iets goed deed, of juist als je iets fout deed. Misschien was het niet allemaal zoals je wilde en was het bij jullie thuis net even wat zwaarder.
Al die ervaringen zitten in je lijf. Ze bepalen hoe je reageert als je kind bijvoorbeeld een slecht cijfer haalt. Of hoe het voor jou voelt als je puber somber doet. Of waarom het zo moeilijk is om af en toe gewoon eens wijselijk je mond te houden…
Voorbeelden van wat je misschien draagt
Stel je had een gehad die bij een 7 zei: “Waarom had je geen hoger cijfer?” En nu vraag jij bij een 8 ook meteen “oh, wat had je dan fout?”, terwijl je eigenlijk niet zo wilt focussen op cijfers.
We leerden allerlei ‘levenslessen’ tijdens het opgroeien. Bijvoorbeeld dat fouten niet ok zijn, of dat de wereld eng en gevaarlijk is. Of dat je altijd voorbereid moet zijn, dat stilzitten lui is. En nu zie je hoe zo’n zinnetje doorwerkt in de bril waardoor je naar je kind kijkt.
Jij kunt het nu doorbreken
Ze zeggen wel eens: “Dat wat jij in je rugzak oplost, daarmee hoeft je kind later niet rond te lopen”. Je hoeft echt niet meteen in psychoanalyse, maar het helpt gewoon als je beseft wat er speelt, als je het Ziet. Want dan ga je het bij jezelf herkennen en kun je oefenen met anders reageren.
Het begint al bij simpele vragen die je aan jezelf stelt:
- Hoe was het bij mij thuis als ik iets niet kon of niet wist?
- Wat moest ik doen om liefde of aandacht te verdienen?
- Wat heb ik nooit mogen zeggen of voelen?
- Werd er thuis gesproken over mislukken, of was dat taboe?
- Wat was de onuitgesproken regel over cijfers en presteren?
- Mocht ik hulp vragen, of moest ik het zelf uitzoeken?
- Wat deden mijn vader en moeder als ze zelf onder druk stonden?
Die vragen helpen om te begrijpen welk stuk van jouw reactie op je puber van nú is, en welk stuk eigenlijk stiekem iets van toen is.
Als je naar je eigen gezin kijkt, helpen ook deze vragen:
- Wat vind ik het moeilijkst om te zien bij mijn kind?
- Wanneer raak ik in no time geïrriteerd of ongerust, en wat zegt dat over mij?
- Welke gevoelens van mijn kind kan ik slecht verdragen?
- Waar word ik het bangst van, als ik aan de toekomst van mijn kind denk?
Ruimte voor jezelf
Ik coach wel eens van die jongens (jonger of ouder) die last hebben van boosheid: snel ontploffen, snel schelden en fysiek worden. Vaak hebben ze een vader die ook zo doet. Hoe mooi zou het zijn als die ook aanschuift voor hulp?
Als het niet lekker gaat met je kind is je neiging om hulp te zoeken voor je kind. Maar soms is de beste investering in je kind juist om er zelf naar te durven kijken. Naar wat jou drijft en wat jou belemmert. Hoe jij meer vanuit rust en helderheid aanwezig kunt zijn in plaats van vanuit angst of controle.
Dat kan via coaching, via hypnotherapie, via een combinatie van beide. Soms helpt het om op een diepere laag die oude ‘shit’ los te laten, soms is het gewoon handig te bespreken hoe kun je in het nu andere keuzes maken.
Wat zou jij anders willen doen?
Nog even en het is zomervakantie. Geen stress om kinderen en school, de drukte van het schooljaar is voorbij. Die ruimte kun je gebruiken om voor jezelf te bepalen: wat wil ik voortaan anders doen? Met een andere blik op jezelf, op wat jij meebrengt in de dynamiek thuis.
Als jij iets verandert, dingen loslaat, verandert er iets in de dynamiek thuis. Kinderen reageren op wat hun ouders uitstralen, zelfs als het onderliggende dingen zijn die nooit zijn uitgesproken.
Ik begeleid in de zomerperiode ook ouders individueel, los van hun kind. Gewoon jij, je eigen verhaal, en de vraag: wat wil ik hier anders?
Interesse? Plan via mijn website een kennismakingsgesprek in.
