De laatste weken voor de zomervakantie zijn voor veel ouders best stressvol! Je kind moet er nog flink aan trekken en dat zie je misschien niet voldoende gebeuren. Wat als hij niet overgaat? Of moet afstromen? Of geen havo afmaakt maar overstapt naar mbo, terwijl je dat nooit had verwacht?
Dan komen de zorgen: hoe gaat dat straks op die nieuwe school? In die nieuwe klas? Kan mijn kind dat aan? Wat als het weer misgaat? Wat als het dan te makkelijk is? Of te eenzaam?
Last minute hulp
Deze zorgen maken dat veel ouders in mei/juni nog hulp zoeken: dat ene scenario moet voorkomen worden. Het paradoxale is: hoe meer je ‘dat ene’ probeert te voorkomen, hoe minder je kind gaat doen. Want al die spanningen bij jou geven vooral weerstand bij je kind, en de meeste pubers gaan dan niet een tandje bijzetten.
Vaak gun ik de ouders die bij me aankloppen dat we niet op het allerlaatst aan hun kind en z’n motivatie gaan sleutelen, maar dat de ouders zelf hun verwachtingen gaan bijstellen. Dat ‘dat ene’ niet meer voelt als het einde van de wereld. Want in die ontspanning gaat alles een stuk beter… ook met je kind uiteindelijk.
Je ziet nu maar een klein stukje
Als ouder kijk je op dit moment naar cijfers, gemiddelden en andere rode vlaggen in Magister of Somtoday (afwezigheid, te laat, huiswerk niet in orde). Dat is begrijpelijk, want dat is waar het in deze eindsprint om gaat. Hij moet wel de gunfactor houden als hij een bespreekgeval wordt. Hij moet wel iets laten zien.
Maar dat gestaar naar prestaties en wangedrag maakt je alleen maar meer gespannen. Terwijl je kind zoveel meer is dat z’n werkhouding op z’n zestiende.
Er zit al heel wat in dat kind. Dingen die jullie als ouders er de afgelopen jaren in hebben gestopt: de normen en waarden die je hebt meegegeven. De voorbeelden die je zelf gaf. De sociale skills. Dingen die nu niet zichtbaar zijn in cijfers of niveauadvies, maar die er wél zijn. Dat zijn de dingen die straks in een nieuwe klas, op een nieuwe school, gewoon met je kind meegaan en verder ontwikkelen.
Kijk eens met een andere bril
Ik geef je een paar vragen over je kind. Gewoon om je blik wat te verruimen…
Over hoe je kind met anderen omgaat:
- Hoe is je kind bij familie, op een verjaardag, bij vrienden? Trekt ie zich terug of gaat ie het gesprek aan?
- Hoe gedraagt ie zich in een vriendengroep?
- En bij sport, tegenover een scheidsrechter of trainer? Of als hij verliest?
- En op werk, in de omgang met leidinggevende, collega’s en klanten?
Over zorgzaamheid en karakter:
- Hoe reageert je kind als er iemand in z’n omgeving verdrietig is of het moeilijk heeft?
- Wat doet ie als er iets misgaat dat niet z’n schuld is? Trekt ie z’n schouders op, of neemt ie verantwoordelijkheid?
- Hoe gaat hij om met kleine nichtjes en neefjes?
- Hoe gaat ie om met oneerlijkheid of als iemand anders een slechte beslissing neemt?
Over doorzetten:
- Is er iets waar je kind zichzelf voor motiveert, ook als het moeilijk wordt? Een hobby, een sport, iets wat ie gewoon wil?
- Hoe is ie als niemand kijkt en er niks van hem verwacht wordt?
- Over welke dingen praat hij vol enthousiasme?
Wat zeggen je antwoorden?
Waarschijnlijk zie je nu een kind dat veel meer in z’n mars heeft dan wat je nu op school ziet. Welke kant je kind nu ook opgaat: deze basis zit er alvast in en gaat hem ver brengen!
En als je bij sommige vragen juist dacht: “tja, zo sociaal is ie eigenlijk ook niet” dan is dat ook geen reden voor extra zorgen. Want een nieuwe klas, een nieuwe school, een andere route zorgen juist voor situaties waarin je kind die vaardigheden gaat oefenen. Nieuwe mensen leren kennen. Uitzoeken hoe ie zich staande houdt in een onbekende groep. Wat zeg je dan? Wat doe je dan? Hoe wil je dat ze over je denken?
Weerbaarheid ontwikkel je niet zozeer op in de makkelijke momenten of in een coachpraktijk. Je ontwikkelt het op de momenten die lastig zijn waar je toch gaat doorzetten. Dat je ontdekt dat je veel meer aankunt dan je dacht.
Kijk verder dan dat overgaan dit schooljaar
Motivatie voor school is iets wat kan groeien, en vaak gaat het wel beter als je kind wat ouder is en op een vervolgopleiding komt. Maar het fundament van wie iemand is (hoe ie met mensen omgaat, of ie eerlijk is, of anderen op ie kunnen rekenen) dat bouw je in de jaren ervoor. En daaraan hebben jullie voor een groot deel al meegebouwd. Blijf dat voor ogen houden als je allerlei doemscenario’s voor je ziet. Blijf vertrouwen houden dat het linksom of rechtsom wel goed gaat komen. Op een manier die jou misschien nog verrast!
Bevend bij de mentor
Onze zoon had op z’n zestiende weinig zin in school. We kregen zelfs een dreigbrief dat ze leerplicht zouden inschakelen als hij nog vaker te laat zou komen. Maar toen we ‘bevend’ met hem tegenover de mentor zaten, wachtend op de volle laag, zei ze lachend dat de docenten dol om hem waren en dat hij zo leuk mee deed in de klas.
Dit zie ik ook vaak in mijn praktijk: die jongens die niet zo hard rennen qua ‘werkhouding’ hebben weer heel andere mooie skills waarmee ze ver kunnen komen. De gunfactor is ook niet onbelangrijk tenslotte…
En bij jouw kind zit er ook meer in dan je nu ziet. De route loopt misschien even anders dan je had gedacht. Maar welke kant het ook opgaat, het zijn allemaal nieuwe ervaringen waar je kind enorm veel van gaat leren. Juist door dingen te ervaren, ontstaan er nieuwe hersenverbindingen en wordt je kind flexibeler op allerlei vlakken.
Blijf je het lastig vinden, om hier wat luchtiger mee om te gaan? Weet dan dat je daar ook hulp bij kunt krijgen. Boek gewoon een gratis kennismakingsgesprek in en dan praten we over jouw situatie.
