kinderen van 9 mariette dietz coaching

“Waarom zijn er eigenlijk mensen op aarde?” ik verbaas me al niet als ik deze vraag krijg bij het naar bed brengen. Zo’n vraag is typerend voor veel 9-jarigen: ze proberen de grote buitenwereld te relateren aan hun eigen leven. Juist bij deze leeftijdsgroep kloppen veel ouders aan bij hulpverleners: hun kind zit niet lekker in zijn vel, of wordt opeens brutaler, of is vaker verdrietig, heeft last van sociaal gedoe in de klas, pestgedrag, of praat erg veel over doodgaan. Ik was bij een workshop waarin docent kindercoaching Jeanette Bakker uitleg gaf hoe dat komt…

Ontwikkelingsfases van kinderen

Je kunt de ontwikkeling van kinderen bekijken als fases van 7 jaar. Globaal kunnen we dan bij een kind 3 fases onderscheiden:

  • 0-7 jaar: de fase van het loskomen. De navelstreng is wel doorgeknipt, maar de eerste jaren denkt het kind dat hij en de ander één zijn. De ‘ik-ben-twee-en-ik-zeg-nee’ luidt plots de kentering in: de eigen ik -los van mama- begint zich te ontwikkelen. De frustratie die dit geeft bij kind en bij ouders is ook nodig. Juist met jouw begrenzing help je het kind goed door deze nodige fase van afscheiding heen. Het naar school gaan in deze periode is een natuurlijke stap die hoort bij het loskomen: kinderen krijgen er een nieuwe eigen wereld bij die anders is dan thuis.
  • 7-14 jaar: de fase van het voelen. Het kind voelt steeds meer het verschil tussen ik en de anderen, wat is mijn plek tussen de anderen, wat is mijn invloed op anderen en andersom. Wat voor groepen bestaan er allemaal en waar wil ik wel en niet bijhoren? Over deze fase lees je hieronder straks meer.
  • 14-21 jaar: de fase van het doen, je behoeften vormgeven: wie ga ik zijn in deze wereld? Het thema in deze fase is ‘op weg naar zelfstandigheid’.

Wat gebeurt er bij 9 jaar?

Net als met 2 jaar komt een kind rond 9 jaar weer in zo’n ik-fase. En dit keer is het: meisje van 9 verdrietig mariette dietz coachingik in afscheiding van de ander, ik die er wel of niet bij hoort. Deze fase kan gepaard gaan met intense gevoelens van eenzaamheid, het kind kan zich opeens enorm alleen voelen en hunkert naar een gevoel van samen zijn. Richting de ouders is het een continu aantrekken en afstoten: het ene moment wil je 9-jarige op schoot zitten, en het andere moment krijg je als ouders de wind van voren. Het kind wiebelt echt tussen twee werelden.

Je kind en de groep

Onder deze eenzaamheid zit een diep verlangen naar verbinding: bij de groep horen. Ik zie het nu ook bij mijn eigen kind: dit hele schooljaar in groep 6 draait het alleen maar om wie er met wie speelt, wie er wel bij hoort en wie niet, geheime clubjes, het is het een continue strijd tussen kinderen onderling. Meidengedoe, maar ook alfa-jongens bovenop hun apenrots. Pestgedrag en buitensluiten komt deze periode éxtra hard binnen, veel meer dan in de kleutertijd, juist omdat het die diepere laag van eenzaamheid raakt.

Leven en dood

Het kind kan zich zorgen maken over levensvragen als: ‘Zijn dit wel mijn vader en moeder?’ of ‘Als papa en mama doodgaan, dan blijf ik alleen achter’. Ik weet nog hoe ik zelf op die leeftijd dacht: ‘Als mijn ouders doodgaan, ga ik bij mijn peettante wonen’. Je kunt het zorgelijk noemen, of denken dat ik dan wel heel ongelukkig moest zijn, maar deze bewustwording hoorde echt bij die fase: leven en dood, de eigen sterfelijkheid, angst over de wereldproblematiek. Onze zoon werd laatst onverwachts heel verdrietig over het overlijden van onze kat, wat al een half jaar eerder was gebeurd. Er zijn ook kinderen bij wie het overlijden van oma, jaren terug, opeens heel erg naar boven komt. Een kind kan zelfs dingen zeggen als: ‘ik wil dood’ en ouders schrikken zich rot. Maar zo’n kind is dan niet depressief of suïcidaal, het zegt vooral: ‘Dit nare gevoel wat ik nu van binnen voel, dat wíl ik niet en dat moet stoppen!’.

Hoe kun je hier als ouder mee omgaan?

Deze fase loopt tot een jaar of 11. Dan is opeens de heftigheid eraf. Wat helpt is als je als ouders beseft dat dit gewoon een fase is die nodig is in de ontwikkeling van je kind: het overkomt héél veel kinderen van 9, en het gaat weer voorbij. Net zoals je je tweejarige grenzen moest geven omdat het die nodig had in de ontwikkeling, zo moet je kind nu door deze voel-fase heen: het is een leerproces. Als je je kind vanuit die houding benadert, en je kind deze fase ook gunt, maak je het al een stuk lichter voor jezelf.

En hoe begeleid je je kind?

Ook aan je kind kun je deze fases uitleggen. Je kind leert dan dat fases opkomen en weer zakken, dat het iets tijdelijks is. En je kunt gewoon meegaan met het verdriet van je kind: toon begrip als het opeens bang is, of zich alleen of verdrietig voelt, geef die extra knuffels als het daarom vraagt. kind van 9 mariette dietz coachingAccepteer gewoon dat het is zoals het is, en laat merken dat je er voor je kind bent. En help je kind bij de praktische kant van dat groepsproces: hoe zou hij een bepaalde situatie kunnen aanpakken? Wat zou hij kunnen zeggen of doen? Oefen gewoon de sociale vaardigheden die je kind in deze fase aan het leren is.

Kinderen met 9 jaar al in de puberteit?

Vaak hoor je ouders over hun 9-jarige al zeggen: ‘Oef, mijn kind is al vroeg in de puberteit geraakt zeg’. Maar dit is géén puberteit, ook al noemen we dat soms zo. Kinderen worden wel mondiger en dwarser, maar dit heeft nog niet te maken met de hormonen die een paar jaar later de boel overhoop gooien. Dat is weer een heel ander verhaal…

Kijktip!

Een prachtige documentaire over kinderen in deze levensfase – en een leraar die daar briljant mee omging – is die van meester Kanamori: Japanse Levenslessen. Zijn klas wordt een jaar lang door de camera gevolgd. Kanamori laat de emoties er zijn en maakt ze in de klas bespreekbaar. Waardoor kinderen ook beseffen dat ze niet de enigen zijn en leren om rekening met elkaar te houden. Neem eens de tijd voor dit ontroerende verhaal…:

 

 

Tip: wil jij leren hoe je kind meer zelfvertrouwen geeft? Download dan mijn gratis e-book!

 

 

 Foto van jongetje komt van PhotoDropper
Foto van kind in handdoek van Pixabay/Pezibear
Foto van meisje met roze pet van Pixabay/Greyerbaby

19 Thoughts to “Kinderen van 9”

  1. Chantall

    Inspirerend stuk en video mariette.

  2. Olga van Liebergen

    Graag schrijf ik me in voor de maandelijkse e-zine.
    Met Hartelijke groet,
    Olga van Liebergen

  3. Dank je wel voor mooie blog én film. Ik stuur de link vaak door naar cliënten. Groet, Annette

    1. Bedankt voor je reactie Annette! Ik hoop dat veel ouders er iets aan hebben.

  4. Kathy van raalte

    Graag krijg ik de gratis e boek meer zelfvertrouwen bij mijn kind en je blogs als ďie uit zijn ik vond het een heel interessant stuk

  5. Sandy

    Graag wil ik het gratis e book. Heel herkenbaar dit.

  6. lm

    intresse vd zelfvertrouwen gratis ebook

  7. Nicky Lahmar

    Wat een ontzettend mooie documentaire heb je bij je goeie blog gezet!!!

  8. Aag

    Heb je ook dergelijke info over kinderen in de leeftijd van 15 jaar e.o.?

    1. Mooie vraag Aag. Dan zitten ze al helemaal in de puberteit, met hormonen en losmaken van ouders, etc. Mail me gewoon eens wat er speelt, naar wat voor antwoord of tip je zoekt, misschien kan ik je helpen! mariette@dietzcoaching.nl

  9. Interessante en leuke blog om te lezen!

  10. Jeanet Hunger

    Mooi geschreven en zeer mooi verhaal❤️

  11. Johan Zwaan

    Enorm bedankt voor dit artikel en de docu tip. Dit is exáct wat we met onze 9 jaar oude dochter meemaken en de moeite die zij vroeger (in groep 1 en 2) had met afscheid nemen, snap ik nu ook veel beter.
    We gaan lekker samen de documentaire kijken, dankjewel!

  12. Danielle

    OK vraag mij af na deze blog gelezen te hebben of een minderwaardigheids complex. Ook veel voorkomt op een deze leeftijd?.mij. Dochter word 15-11-2017 10jaar. En heeft veel last van dat dingen op school niet lukken en ook bon paardrijden lukt het niet altijd wat zij wil en ze is dan boos, en neerslachtig ondanks een complimentje dat ze goed en hard haar best heeft gedaan.
    Als dit er ook bij hoort hoe kan ik hier het beste mee omgaan?.
    Groetjes Danielle

    1. Blijf ook veel aandacht geven aan de dingen die wel goed lukken: wat zijn haar kwaliteiten? Waar zie je dat in terug? Benoem die dingen ook als je ze ziet, zodat ze zich daar bewust van is. En bij haar neerslachtige bui geef haar ook de erkenning voor haar gevoel, benoem het: “natuurlijk baal je, je zou willen dat het in een keer goed gaat!”. En Google eens op de ‘growth mindset’: zij moet nog leren dat je om iets te leren/bereiken vaak héél veel moet oefenen. Na elke keer vallen weer opstaan. Dit heeft ook met positieve gedachten te maken: van fouten kun je leren, etc. Veel succes met je meisje!

  13. Vanessa

    Interessant stuk. Graag intvang ik je e-zine! Groet, Vanessa.

Leave a Comment